Het huwelijk wordt gezien als de ultieme bevestiging van jouw liefde voor je partner. Maar vaak wordt het een strikte band met allerlei verplichtingen waaraan moet worden voldaan om het predikaat ‘huwelijk’ waard te zijn. Het begint al bij de traditionele huwelijksinzegening, waarin je –voor je ‘ja’ kunt zeggen – gevraagd wordt: ‘zult gij trouw alle rechten en plichten vervullen die de wet aan de huwelijkse staat verbindt?' En waarop je niet anders dan ‘ja’ kunt antwoorden als je je partner lief hebt en samen verder wilt…

Wie heeft in het huwelijk daadwerkelijk het burgerlijk wetboek opengeslagen om zich te verdiepen in alle verplichtingen waaraan je volgens de wet moet voldoen? Het huwelijk is  niet meer dan een bevestiging van twee mensen om met elkaar samen het leven te willen delen; de invulling hiervan moeten beiden met elkaar afstemmen. Het is een utopie te denken dat je zoals je ooit samen bent begonnen, ongewijzigd zult eindigen. Net als ieder mensenleven is ook het huwelijk onderhevig aan veranderingen. De kunst is er in mee te stromen en er het beste en mooiste van te maken.

Pluriforme liefde

De Nederlandse wetgeving staat officieel niet toe met meer dan één geliefde te trouwen. In onze westerse maatschappij is noch wettelijk, noch maatschappelijk gezien plaats voor meer geliefden en wordt het pluriforme houden van gezien als ‘vreemdgaan, overspel en bedriegen’. Als je polyamoureus bent, is het heel goed mogelijk jouw liefde met meer partners te delen. Waarom mag je dan niet met meer dan één tegelijk trouwen als je daar behoefte toe voelt? Natuurlijk is er vast iemand die jullie gezamenlijke band officieus wil inzegenen en kun je er een leuk feestje van maken. En menselijk gezien doet het officiële boterbriefje er niet zoveel toe, want liefde valt niet in een huwelijksboekje samen te vatten. Maar wanneer een extra partner in een traditionele huwelijkssituatie binnenkomt, voedt dat gevoelens van ongelijke behandeling. Je hebt de mogelijkheid (indien iedereen daarmee instemt) te scheiden en vanuit een nieuwe situatie een gezamenlijke gelofte van liefde af te leggen. Maar bij de monogame partner stuit dat vaak op een enorme weerstand. En je moet samen wel heel sterk in je schoenen staan, wil je de maatschappelijke druk kunnen weerstaan.

De kentering

Het aandienen van een nieuwe partner zorgt er onherroepelijk voor dat traditionele monogame verhoudingen op de kop komen te staan. Niet zelden leidt dit tot een onverkwikkelijke machtstrijd over het behalen van het gelijk. Degene die is ‘bedrogen’, voelt zich het slachtoffer van de dader die er zonodig een extra partner op na moet houden en zal zich in zijn/haar gedrag alleen maar bevestigd voelen door de maatschappij, voor wie de dader zondaar is. Daarbij wordt over het hoofd gezien dat degene die van monogaam naar polyamoureus verandert, met zichzelf ook een heel gevecht voert om beperkende gedachten en conditioneringen te overwinnen. Want schuldgevoel, verantwoordelijkheid voor de aangegane trouwbelofte, angst voor het onbekende/de omgeving en de pijn om de ander te kwetsen strijden met een sterke behoefte aan zelfontplooiing, zelfbeschikkingsrecht en het vanuit een diepe interne motivatie uiten van de gevoelens waaraan je niet ontkomt.

C’est le ton qui fait la musique

De zoektocht naar vervulling in jezelf is tevens pijnlijk voor degene die vanaf de andere kant bij dit proces betrokken is. Bij de extra partner vind in eerste instantie dingen die je bij je eigen partner niet denkt aan te treffen, of die je samen nog niet hebt ontdekt. De nieuwe partner is dan een aanvulling op de reeds aanwezige partner èn degene die jou de ogen opent voor het onontgonnen terrein. Dat geeft wrijving. Wanneer je echter vanuit deze situatie samen de handschoen oppakt en van elkaar en de situatie wilt leren, transformeert het proces naar een grote individuele ontwikkeling waarin je allen (samen) sterker kunt worden. Wanneer je leert leven vanuit jezelf heb je de ander niet meer nodig voor je eigen vervulling, maar vormt deze jouw spiegel. Een open houding naar jezelf, zelfonderzoek en de confrontatie met jezelf durven aangaan vormen een basis voor je eigen en gezamenlijke ontwikkeling.

Indien de oorspronkelijke partner vindt dat deze de oudste rechten heeft en daarmee de eerste plek opeist, geeft dit ongelijkheid en instabiliteit in de veranderde situatie waarin twee drie (of meer) geworden is. Ieder mens is gelijk en verdient dezelfde rechten; er bestaan geen ‘eerste’ of ‘tweede’ mensen. Slechts de dualistisch denkende mens denkt in plaatsen die te verdelen zijn. De holistisch denkende mens weet zichzelf en ieder ander op zijn/haar merites te waarderen. Liefde kent geen goed of fout, alleen anders. En net als in de muziek vormen onsamenhangende noten slechts een kakofonie van geluiden, maar is een harmonische samenspel - inclusief grondtoon: je eigen basis - van belang om er een klinkend stuk muziek van te maken.

Marga
www.passievlinder.nl